( فص دوم ) « 1 » فصّ حكمة نفثية فى كلمة شيثية بدان : أيّدك اللّه و وفّقك على المدركين [ و ] فوقك « 2 » كه : شيخ - قدّس سرّه و والى برّة - در اين كتاب شريف و خطاب منيف نزد ذكر حكمتى مخصوصه به كلمتى مراعات دو امر كرده است : يكى تقدّم و تأخّر « وجود عينى خارجى » آن نبىّ به نسبت با نبىّ بعد از وى . و يكى ديگر مناسبت « رتبت عينيّهء » مقدّم با تالى . و ما در اين [ يك ] فصّ هر دو را به شما واضح بنماييم . و باقى بر اين قياس مىكن . امّا تقدّم و تأخر ، آنكه : شيث را پيش از آدم ذكر نكرد ؛ چنان كه ادريس را پيش از نوح ياد نكند ؛ كه هر يكى از مقدّم بالذكر به وجود خارجى ، مقدّم بودند بر مؤخّر بالذكر . امّا تناسب در تركيب رتبت عينيه : چنان كه ديدى ، و دانستى كه : فصّ آدمى مشتمل بود بر ذكر حكمتهاى جامعه‌ى احديّهء مبدئيّهء مخصوصه به حضرت الهيّه كه آن رتبهء « جمع الجمع » است ؛ و آن را مقام « جمعيّت الهيّه » مىخوانند . چنان كه اگر از مقدّمات اين كتاب ضبط كرده « 3 » باشى كه : هرگاه كه ما « حضرت »

--> ( 1 ) - نسخه دكتر عفيفى در اينجا « و من ذلك » اضافه دارد . ( 2 ) - ن : وفقك اللّه على . . ( ت ) / و على المدركين مرقك كه ( ش ) و على المدركين فوقك ( شىء ) - تصحيح صورتى كه در متن است بنا به نظر استاد منوچهر - به تعليقات رجوع شود . ( 3 ) - ن : ضبط كردى ( ت ) .